Synastria — co oznacza ta nazwa i co się w niej liczy

Nakładaniem dwóch kart zajmuje się osobne narzędzie — dwa kosmogramy obok siebie i pełna lista aspektów. Tutaj tłumaczymy, co się w takim porównaniu mierzy i skąd wzięła się nazwa.

Co to jest synastria w astrologii?

Synastria to porównanie dwóch kosmogramów, w którym mierzy się kąty między planetami dwojga ludzi. Nazwa opisuje czynność, nie wynik: mówi, co się robi z dwiema kartami, a nie co z tego wychodzi.

Kolejność kroków jest tu istotna. Najpierw powstają dwie osobne karty — każda z własnej daty, własnej godziny i własnej miejscowości, bo miejsce rozstrzyga o strefie czasowej, a strefa o tym, którą chwilę wyszukuje się w efemerydach. Dopiero gotowe karty nakłada się jedna na drugą. Każda z nich to zwykły kosmogram — swój policzysz tutaj.

Nazwa jest grecka: syn- znaczy „współ-”, astron — „gwiazda”. Po angielsku technika funkcjonuje jako synastry, po polsku opisowo jako astrologia porównawcza. W tym serwisie mówimy o niej „horoskop partnerski”, bo tak brzmi realne zapytanie — ale fachowo nazywa się to synastrią i lepiej powiedzieć to wprost.

Mierzone kąty to dokładnie te same aspekty, które czyta się wewnątrz jednej karty — skąd biorą się orby i co sam kąt znaczy w tradycji. Różnica jest jedna: każdy koniec aspektu należy tu do kogoś innego.

Jakie kąty liczy się w synastrii i w jakim orbie?

Liczy się pięć kątów — 0°, 60°, 90°, 120° i 180° — a każdy ma przypisany własny orb. Orb to dopuszczalne odchylenie od kąta wzorcowego: jeśli dwie planety się w nim nie mieszczą, do wyniku nie wchodzą. Kolumna „charakter” jest etykietą tradycji, nie wynikiem pomiaru.

Czym synastria różni się od horoskopu partnerskiego?

To ta sama rzecz pod dwiema nazwami: „synastria” jest terminem fachowym, a „horoskop partnerski” nazwą, pod którą ludzie tego szukają. Metoda nie zmienia się ani o stopień.

Stąd decyzja, którą wolimy powiedzieć wprost: kalkulator i płatna interpretacja mieszkają pod jednym adresem — narzędzie nakładające dwa kosmogramy i pełna lista aspektów — a nie w dwóch miejscach naraz. Drugiego kalkulatora synastrii na tej stronie świadomie nie ma. Jedna intencja, jeden adres.

Od czego synastria różni się naprawdę, to od zabawek podających zgodność w procentach. Za takim procentem nie stoi żadne obliczenie: liczba pochodzi z gotowej tabeli, w której zestawiono pary znaków słonecznych — planet nikt tam nie liczył. Kąt między dwiema planetami da się odtworzyć z dowolnych efemeryd i skonfrontować z naszym wynikiem; procentu nie ma z czym zestawić, bo nie wynika z niczego policzalnego.

A zanim w ogóle dojdzie do zestawiania dwóch kart, można przeczytać własną. Portret Relacyjny „Jak kochasz” nie wychodzi poza jeden kosmogram: pokazuje, co w nim odpowiada za sposób wchodzenia w bliskość. Karta tego raportu jest dziś w stanie „premiera wkrótce”.

Co jeszcze porównuje się w synastrii poza aspektami?

Poza kątami porównuje się to, w czyim domu wypada czyja planeta, oraz osie ascendent–descendent obojga. To trzy warstwy jednego odczytu, nie trzy konkurencyjne metody.

Najpierw liczy się kąty między planetami dwóch kart, potem sprawdza, w który dom jednej osoby wpada planeta drugiej, na końcu ustawia obok siebie osie ascendent–descendent obojga. Każdy następny krok potrzebuje więcej danych niż poprzedni.

Kąty planet wychodzą już z samych dat. Dwa dalsze kroki bez godzin nie ruszą: granice domów odmierza się od ascendentu, a ascendentu nie ma bez godziny i miejsca. Obejścia tu nie ma — godzina przyjęta na oko przesuwa całą siatkę.

Bez godzin niepewna bywa też pozycja Księżyca. Na dobę przebywa on około 13°, a w jednym znaku zatrzymuje się średnio na 2,3 dnia, więc przy urodzeniu tuż przy granicy sama data nie rozstrzyga, po której stronie wypadł. Jeśli jedno z was godziny nie zna, zobacz, gdzie jej szukać.